و از آنچه گذشت معلوم شد كه وى شعر هم مىگفته و همانا تخلص نير مىنموده ، و نير تخلص چند نفر ديگر از شعراء است بدين قرار : اول يك نفر كه در « مطلع الشمس 3 : 217 » ذكر شده و ماده تاريخى براى بناى بقعهء امامزاده يحيى مدفون در سبزوار گفته كه سال آن 1280 مىشود . دويم نير اصفهانى كه در ( 1308 ) بيايد . * ( 427 - وفات ميرزا محمد تقى 27 حكيم‌الممالكى ) * وى فرزند سيد محمد حسين 26 بن سيد ابراهيم 25 بن سيد اسماعيل 24 بن سيد درويش 23 بن سيد داود 22 بن سيد اسد اللّه 21 بن سيد جلال الدّين 20 بن سيد عباد 19 طباطبائى ( ره ) است . مرحوم سيد عباد 19 طباطبائى در 1204 ( ش 100 ) گذشت . نواده‌اش سيد اسد اللّه 21 از معاريف مائهء 11 و در دولت صفويه صدر و حكيم الممالك بوده ، و از زمان وى تاكنون أولاد و اعقابش را آل حكيم مىخوانند و آنها جماعتى بسيار و در نجف و أطراف شط فرات متفرق مىباشند ، و چنان كه در ( 1230 ) متذكر شديم اين خانوادهء آل حكيم كه سادات طباطبائى و حسنى هستند غير از خانوادهء آل مير حكيم‌اند كه آنها حسينى و از اولاد حضرت زيد شهيد ( ع ) اند . و ميرزا محمد تقى صاحب عنوان از اطبا و مهندسين عصر خود بوده ، و اول كس است از اين سلسله كه از ايران بعراق عرب هجرت و در نجف سكونت نموده و اولاد او خانوادهء آل حكيم را در آن شهر تشكيل داده‌اند ، و او « كتابى در طب » تأليف ، و در اين سال در نجف با عمرى طويل وفات كرده . و يكى از اعقاب او سيد محمد سعيد 32 بن سيد محسن 31 بن سيد ابو الباقر حسن 30 بن سيد حسين 29 بن سيد محمد 28 بن ميرزا محمد تقى مرقوم 27 از شعراى عصر و « از جوزه‌اى در سلسلهء نسب » خودشان گفته كه در « جزء 10 سال 3 مجله مباركهء المرشد ، در ص 415 » درج شده و مطلع آن اين است : قال محمد السعيد الحسنى * نجل المهذب لأبى المحسن